دوئل

گفته بودم بی تو رویا میمیره                دل کوچه های شعرم میگیره

گفته بودم تو هوای قفسی                  نوسان ساعت مقدسی

گفته بودم که ترانه هام تویی               تو بمون که عاشقانه هام تویی

...تو نرو  تا قلب سنگ آدما                 پر شه از قصه ی عشق ما دو تا

اما تو پر از هوای دیگری                      گقتی که دیرت شده باید بری

چمدونت با خودش عکسا رو برد           تو دوئل نبض کتونیات شمرد

رفتی و چتر ترانه پاره شد                   بازیهامون خالی از دوباره شد

رفتی و دلم کنار رد پات                      شده آواره ی شهر خاطرات

رفتی و شب پره ی زندگی مرد            کفتری میون سرما جون سپرد

 رفتی و حتی سر کوچه برام              دستی هم تکون ندادی با مرام

بی خیال برو خدا پشت و پنات            بدون اما دل من تنگه برات

بدون اما توی بهت کوچه ها                یکی فریاد میزنه :تو رو خدا...